Deze week stond in het teken van afronden en de laatste dingen doen voor de andere 3 vrijwilligers. dat Sanne vertrekt deze woensdag om haar ouders op te halen, te reizen en daarna haar laatste maand naar Lwengo te gaan. Miranda en Marjorie vertrekken volgende week woensdag naar Entebbe .Zij vliegen naar Kenia om daar nog 3 onvergetelijke weken te hebben.
Op maandag zijn we naar het ziekenhuis gegaan om iedereen nog eens langs te gaan en mede te delen dat dit hun laatste week is. Ze hebben nog veel foto's gemaakt om zeker te weten dat alles is vastgelegd. Voor mij erg vreemd omdat ik natuurlijk nog een maand op Rakai blijf.
Verder hebben we op maandag nog maals ons sponsorgeld besproken. Er was nog wat geld over waarvan wij graag verf wilde kopen om nijntje figuren op de muur van de nieuwe kraamafdeling te schilderen. Ook had Marjorie nog een laatste gift van haar werkgever gekregen die nog een goede bestemming moest krijgen.
Op zondag zijn we met 9 vrijwilligers vertrokken naar Kampala. Dit omdat hier op maandagavond een Koninginnedag feest zou zijn.
Daar aangekomen zijn we eerst naar een westers winkelcentrum gegaan om wat te eten en later in de avond naar het casino te gaan.
Erg gezellig maar door de lange reis van Masaka naar Kampala waren we ook allemaal redelijk moe.
Op maandag zijn we wederom naar
Op maandag is er weer een nieuwe groep vrijwilligers aangekomen in Masaka. Ook op ons project is er een nieuw meisje bij gekomen, Elis. Op maandag avond zijn we met de taxi naar Kyotera gegaan en hebben we haar ons appartement laten zien en op dinsdag het stadje en het ziekenhuis.
Dit is de 2e keer dat er nu een nieuw vrijwilliger op ons project bij komt en ik besef iedere keer tijdens de rondleiding weer hoe dit Afrikaanse stadje mijn 'thuis' aan het worden is.
Dit was een erg rustige maar apparte week. Op zondag besloten we maandag nog een dagje in Masaka te blijven omdat Marjorie behoorlijk ziek is en zichzelf wilde laten testen, en Miranda en Sanne zich wilde laten her testen op buiktyfus. Ik besloot in de backpackers te blijven omdat ik nergens last van had. Om 13.00 kwamen ze terug, Miranda en sanne hadden malaria en een blaasontsteking en bij marjorie was wederom alles negatief. Marjorie heeft nu al voor 3 maanden diaree dat dit weekend enorm verslechterd is. Wij met deze uitslag aan het einde van de middag toch maar naar Kyotera gegaan. S’avonds werd marjorie zieker en zieker waardoor we besloten Jeroen onze regio coordinator te bellen. Hij kwam s’avonds laat nog en na een lang gesprek is besloten Marjorie midden in de nacht mee naar een prive kliniek in Masaka te nemen. Ook Sanne was niet lekker dus besloten haar ook mee te nemen. Ik en Miranda bleven dus samen achter.
Dit weekend een heerlijk lang en rustig paas weekend gehad waarin alle winkels dicht waren maar alle vrijwilligers wel gezellig in de backpackers waren. Op maandag avond zijn we teruggegaan naar kyotera, tot mijn grote opluchting was er dit keer geen teken van inbraak of iets anders. Een goed begin van de week dus!
Deze week begon niet echt fijn. Op zondag zijn we terug gegaan neer ons appartement in Kyotera gegaan. Bij het openen van de deur bleek dat er via het buiten raam er een poging tot inbraak was gedaan. Afgelopen week hebben wij al een aantal keer last gehad van de dorpsgek, het is alleen niet zeker of hij dit ook heeft gedaan maar het is wel heel toevallig. Gelukkig lag er niks binnen handbereik en zitten er tralies voor de ramen waardoor het niet mogelijk was om binnen te komen of spullen uit het raam te hengelen. Toch zijn we hier wel erg van geschrokken. Het is wel erg prettig om te merken dat er wederom binnen 15 min bekende op het appartement zijn om ons te helpen en na te denken over een oplossing. Op maandag morgen zijn we meteen naar de politie gegaan. Deze nam de zaak gelukkig serieus en is mee gegaan naar ons appartement om de zaak te inspecteren. We hebben hun telefoon nummer gekregen zodat we in het vervolg meteen kunnen bellen.
Deze week een erg rustige week gehad. Op maandag zijn we na een heerlijk weekendje relaxen terug gegaan naar onze appartementen. En zoals altijd was de taxi weer te laat, waardoor we in de ochtend niet in het ziekenhuis konden zijn. S’middags zijn we naar het ziekenhuis vertrokken waar helaas erg weinig te doen was. We hebben geprobeerd in het lab te helpen maar helaas was daar aan tekort aan patiënten, en ook in de verloskamers was niks te doen. Omdat het ontzettend heet was besloten we na 2 uur rond kijken terug te gaan en een drankje op het terras te gaan nuttigen en van de zon te gaan genieten.
Om te beginnen wil ik iedereen bedanken voor de leuke berichten. Het is erg leuk om te zien dat mensen mijn verhalen lezen en reageren. Tevens is dit voor mij de enige manier om te weten wie mijn weblog leest en dat is natuurlijk ook erg leuk! Ook wil ik laten weten dat ondanks de verhalen soms heftig klinken ik een geweldige tijd heb! Ik geniet van ieder moment en de tijd vliegt. En dat is natuurlijk altijd een goed teken. In de 1e week besefte ik mij dat 5 maanden best lang is. Maar ondertussen merk ik hoe snel de tijd gaat en besef ik dat ik hier alweer bijna een maand ben. De natuur is geweldig de mensen zijn aardig en je bent binnen een enorm snelle tijd iedereen zijn vriend. Als ik door het stadje loop zijn er al redelijk wat mensen die mij kennen en even een praatje komen maken. Het is natuurlijk erg interessant om met een blanken te staan praten en te kunnen zeggen dat het een vriend van je is. Ik voel mij ook redelijk veilig op straat.
De week is weer begonnen, een week waarin we vol verwachtingen waren. We zouden namelijk op een korte out-reach gaan. Dit houdt in dat we 4 dagen naar een dorpje gaan om daar HIV/aids testen af te nemen maar s’avonds wel gewoon in ons appartement slapen. Om 9.00 stonden wij keurig volgens afspraak klaar. Na 30 min kwam Abbat (projectleider) en na 1,5 uur waren er 3 van de 5 mensen. Na meerdere keren vragen hoe lang het nog zou gaan duren werden we op kantoor geroepen. Waar wij al bang voor waren bleek te kloppen, de out-reach ging niet door.
Hallo Allemaal,
De laaste week is ingegaan, over een paar dagen zit ik in het vliegtuig opweg naar Uganda. De spanning begint toe te nemen en bijna alle voorbereidingen zijn getroffen. Zo heb ik mijn stage met een voldoende afgelopen, donderdag (16-02-12) mijn diploma tot HBO verpleegkundige in ontvanst genomen, mijn kamer onderverhuurd, de laatste inentingen gehaald, een paklijst gemaakt, nog een aantal laatste spullen gekocht en tot slot een slagings/afscheid feestje gegeven. Dit laatste was een groot succes!! Het huis stond mutje vol en een groot deel van de meubels zijn dan ook aan de kant geschoven. Ik vond het erg leuk dat ondanks het begin van de carnaval er toch zo veel mensen zijn gekomen!
In de laatste maanden ben ik druk bezig geweest met het inzamelen van telefoons. In totaal heb ik 305 telefoons opgehaald, dit is een bedrag vanag van 807.12 euro. Ik wil graag een aantal mensen bedanken voor inleveren van een groot aantal telefoons.
Hallo Allemaal,
Om te beginnen wil ik iedereen bedanken die momenteel druk bezig is met het inzamelen van telefoons! De teller staat op dit moment op 122 telefoons en ik weet dat er nog een aantal onderweg zijn richting Utrecht/Nijmegen.
Nog 172 dagen te gaan voordat Miranda van schaik en ik op het vliegtuig naar Uganda stappen. Voor Miranda drie en voor mij vijf maanden waarin wij onze ogen uit zal kijken en veel zullen meemaken. Dit probeer ik met jullie te delen via dit weblog.
Maar voor die tijd moet er nog veel gebreuren, zoals het lopen van mijn afstudeerstage en het in ontvangst nemen van mijn diploma.
Ondertussen tel ik de dagen af en ben ik in mijn vrije tijd druk bezig met de voorbereiding. Op dit moment is mijn reis via be-more bevestigd, mijn verzekering geregeld, inentingen gehaald, nieuw paspoort in huis en heb ik al wat kleding gekocht die in de winter lastig te krijgen is.
Momenteel zijn wij druk bezig met een telefoon actie, de bedoeling is zo veel mogelijk telefoons op te halen. Op deze manier proberen wij geld in te zamelen wat wij besteden op de projecten.
Dus heb je nog oude telefoons?? lever ze in!!

Naam: Anne Hoefnagels
Leeftijd: 23
Is vrijwilliger bij Lwengo van 18 jun 2012 tot 13 jul 2012
Is vrijwilliger bij Rakai van 21 mei 2012 tot 15 jun 2012
Over mij:
Mijn naam is Anne Hoefnagels. In 2009 heb ik de opleiding tot MBO verpleegkundige afgesloten. Na deze opleiding ben ik de HBO-V in Utrecht gaan volgen. Voor deze opleiding verwacht ik op 15 februari 2012 te diplomeren.
Vanaf 28 februari 2012 ga ik via Be More 12 weken vrijwilligerswerk doen bij Rakai en vervolgens vanaf 21 mei voor 8 weken bij Lwengo in Uganda.
De eerste periode tot 18 mei zal ik samen zijn met mijn studiegenoot Miranda van Schaik.
Rakai is een kliniek die de lokale bevolking in en rondom Kyotera medische
zorg beidt; o.a. door advies te geven, vaccinatieprogramma’s op te
zetten, sanitatie thuis te verzorgen en ondersteuning te bieden voor
kwetsbare kinderen.
Lwengo is een resource centre die zich inzet voor de arme gemeenschap
nabij Masaka, door middel van een basisschool, kinderdagopvang, thuiszorg,
awareness, en income-generating.
Kijk voor uitgebreide informatie en verhalen op www.be-more.nl.
Wil je meer weten over Be More, kijk dan even op hun website www.be-more.nl. Je vindt daar het laatste nieuws, meer informatie over mijn project en je kan er donateur worden!
"Een stevige brug bouwen tussen mensen van verschillende achtergronden, culturen en continenten; hen te inspireren deze brug te bewandelen en een blijvende band te creëren tussen beide kanten.
